Kategorie
Przyjemność Psychika Religia

Trucizną i lekiem

Zapomniałem jaką przyjemnością jest przejście się ulicami swojego miasta. Nie wybranego, do którego wrócę w odwiedziny. Tego w którym się urodziłem. Z którego uciekłem, uciekałem. Nie chodzić ulicami miast, które wyczerpały moją cierpliwość, które przyjęły mnie dobrze, z uśmiechem, grzecznym, jednak chłodnym.

Stanąć w centrum znanego wszechświata, okazać się takim samym, całkowicie odmienionym. Zmęczonym przekonywaniem się, że jestem złem wcielonym, winnym i obcym. Uspokojony wiedzą, że winy się rozkładają i bliżej mi do dobra. Nie tłumaczyć się już, nie złościć, nie obiecywać, nie odpowiadać na oczekiwania.

Spotkać się z przyjaciółmi i tymi których lepiej rozumiem, którym wybaczyłem, jak siebie, jak sobie. Stanąć oko w oko z przeszłością, której bardziej się bałem, niż powinienem. Z nadzieją i pewnością, że pokonywanie przeszkód doprowadzi mnie do właściwego celu, który dopiero poznam. Trzeźwo spojrzeć na siebie, jakim się stałem. Trucizną i lekiem.

Uklęknąć przy dziecku i wyznać, że wierzę w jeden powszechny katolicki kościół, od którego oddaliłem się, prawie do zwątpienia. Mieć pomoc anielską, która podtrzyma mnie na duchu. Nie mieszać się w spory, nierozwiązywalne. Uznać, szanować, skoro już do tego dotrwałem. Z głębi serca, nie obowiązku. Pozwolić sobie tęsknić. Pozwolić kochać. Tęsknić, kochać. Być.

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s