Kategorie
Bez kategorii Mam to w dupie

Być i to wszystko

Znalazłem pracę. Nową. Dziwną. Stałem się ludzkim liczydłem, pokieruję liczydłami. Jesteśmy Abakusami, uzbrojonymi w skanery, świecące czerwonymi krzyżami, z małą kropką pośrodku, kierowaną na kody, których poprzeczne kreski, różnej grubości, wygrywają melodie, o różnym stopniu znośności dla ucha. Wystarczy przycisnąć żółty, jedyny taki przycisk, jak język spustu i celnie skierować jaskrawą czerwień. Wpisać cyfrę, oznaczającą liczbę liczonych przedmiotów i już. Enter. Enter. Pomyłka? Escape. Domyślę się jak wybrnąć. Lista, kursor. Góra, dół. Enter znowu i The End. Do kolejnych kresek, mających wartość, liczoną wartością, określoną.  

Pieśni Skanerów nie są moimi. Odcinam się od nich, słuchając moich, wybranych elegii, o przemijaniu w latach radosnych, w słuchawkach, mocno wciśniętych. Piątych już w tym miesiącu. Psują się. W ten sposób mam czas. Tylko mój. Dla siebie. Płynie muzyka, słowa nabierają znaczenia, zarabiam, myślę, nie jestem bezużyteczny. Płacę, przelewam, zasługuję na szacunek.

Co jakiś czas pojawia się chęć ucieczki. Co ja też tutaj robię? O! Zabezpieczyłem się. Jestem o kilkaset kilometrów od poduszki, do której mogę się przytulić. Nie mogę wyjść. Opuścić pracy, która pozwala mi pisać bzdurki jak te, pisane teraz i więcej ich jeszcze, które układają się w twory, moje utwory. Nie aż takie złe, nie za dobre. Takie na jakie mnie dzisiaj stać.

Zaczynam doceniać. Nie lubić. Nie kochać i nie przyjaźnić się. Nie przyglądać się, poznawać nowych twarzy, widzieć ich. Nie słuchać głosów dotąd nieznanych. Nie słuchać i rozmawiać. Być i to wszystko. Nie być wszystkim. I to. Elegio? Jesteś we mnie, czy jesteś gdzieś, w nieznanym tam, moim Czarnolesie?

Kategorie
Bez kategorycznie Mam to w dupie

Omega, omegom

Zażenowany? Zaskoczony? Rozmieszony? Ha. I ha. Dokładnie. Nie zaskoczony. Reszta niech pozostanie. Chodzi o najwyższe uczucie. Wyzbycie się siebie. Dla Ciebie. Wieloosobowo. Każdego.

Zakochiwanie się jest skomplikowane. Wymaga dużej dozy pokory. Przed rozczarowaniem. Zanim. W trakcie i prawdopodobnie po nim. By nie było, wiedziałem. Okazało się. Spodziewałem się. Nie było, czego nie miało by nie być.

Zakochiwanie jest proste i prostolinijne. Niczego nie wymaga. Kocha się i nie można się rozczarować. Wie się. Od początku do końca.

Żenada jednak, gdy miłości obiekt jest żenujący i nie wolno tego przyznać. Przyznać się innym, najbardziej sobie. Zaskoczenie? Przychodzi w sobie zdaniu sprawy. Z oczywistości tej sprawy. Rozśmieszenie. Tak. Nie śmiech kosztem kogoś. Roześmiać się. Śmiać się. Kogo ja w tobie mogłem widzieć, kogo ty mogłaś we mnie zobaczyć.

A kochanie? Jakie może być? To całkiem inna sprawa. Innych par kaloszy, których nikt nie spłoszy. Kochanie jest skomplikowane. Pokorne i nie. Wypierdalające. I może też łatwo: wypierdolić.

Nie kocham Cię jak myślisz. Mam Cię. Nigdy nie kochałem. Nic z tego nie zrozumiałaś. I pewnie tak się nie zdarzy. A że Ty nie kochałaś? Kochałaś i kochasz. Oddałaś. Nie oddałaś. Nie wróci. Nic nie z wróci. Oddania i nie przyjęcia. Ja nie przyjmę. Kochania.

Znosiłem Twój brak satysfakcji. Z samej siebie. Brak zadowolenia, z siebie samej. Teraz radź sobie z sobą. Ja sobie poradziłem z sobą, Tobą i Tobie podobnymi. Poradź sobie z podobnymi Tobie. Omega, omegom. Na koniec. Zakończenie.

Nigdy nie byłaś jak ta muzyka. Nie byłaś muzyką. Nie byłaś mną. Musisz się bardzo postarać, aby być czyjąś.