Kategorie
Bez kategorycznie Przyjemność

Najdzie mnie

Poczułem cię dzisiaj. Nad wodą. Sól i morze. Ziemia pozwoliła mi stać. W miarę prosto. Przypominałem sobie perfumy. Ktoś musiał używać podobnych. Wiało, w moją stronę. Przypomniałem sobie, ciebie. Szelest traw, ciało, długość nóg. I podobieństwo. Dłoni, uszu. I zawód. Ten, którego nie zapomnę. I moje wyjście szybkie, z brzydkiego dziesięciopiętrowca. I stania w sklepie, za szybą, w kącie, gdy patrzyłem, jak wybiegłaś. Chciałem podejść. Nie wyszedłem. Czekałem. Bardzo długo. Nie mogłem na ciebie patrzeć. Julio. Nawet, gdy jeszcze przychodziłaś, nie wiedziałem, po co. Nie wiem do dziś. Ja silny? Ty słaba? A gdy mnie brakowało siły? Czym miałem ją zastąpić. Twoją słabością? Po tobie nic nie miało być takie samo. Było. W odmianach. Innych. Wiesz czego mi brakuje? Śmiechu. Po tobie tylko pamiętam śmiech. I współczucie, gdy też stałem, na schodach. Free Pub i całkowite upalenie z głupkiem. Mieliście głowy na barze. To była pierwsza po południu. Musieliście tak siedzieć, od poprzedniego dnia. Żaden z niego artysta, żadna z ciebie. Idealne małżeństwo, idealnie żadne. Dużo zdrad i zamętu. Dlatego nie odbierałem przez te lata telefonu. Ze mną nie mogłabyś zdradzić jego. Jak nie zdradziłaś z nim mnie. Ale wiesz? Splunąłem przy drzwiach. Na Sławkowskiej. Trzykrotnie. Jak rozrzucam wodę święconą. Za wczoraj. Dzisiaj. I niech będzie, co ma być. Za drzwiami kościołów. Po mszach, gdy zanurzę rękę. Dla dusz czyśćcowych.

Droga, nie z Kapulettich. Dobrze wiesz, że Julii było dużo, w moim łóżku, bramach, gdzie można i się chce. Było. Ten czas się skończył. Nie jest mi wstyd, nie musi. Byłem taki i nie. Robiłem dobrze, robiłem źle. Teraz wybieram dobrze i nie. Z niczyjego powodu. Ale pamiętam. Nauczyłem się kochać. Już nie ciebie. Kiedyś znów pokocham. Jak pierwszy raz. I niech to będzie najpierwszy. Najdzie mnie. Bardzo bym chciał.

Kategorie
Przyjemność Życie

Okno w niebie

Dzisiaj napiszę inaczej. Dzieje się coś. Prawem mojego wyboru. Mała iskra. Nie dmucham na nią, podtrzymuję, celowo. Problematyczna iskra, przekornie niestygnąca. Znowu obserwuję z dystansu czasu i nie mam tego sobie za Złe. Gdzieś się minęliśmy. Do nierozpoznania. Iskra i nieistotne we mnie rozbudzenie. Tym razem przeproszę Margo. To się nie stanie, czy stanie się Inne? Może. Wiem, że bardzo bym chciał. Ocieplam się gwałtownie, znowu zagoreję? Czy to będzie? Spalę się tym razem? Czy zapalę świat? Trzymam Odkupiciela za różaniec, sznur. Niech mnie nim zwiąże i nie pozwoli się oddalić. Albo niech każe uciekać, rozcinając węzeł, supłający się w dziwny, niezrozumiały sposób. Przeproszę Afrodytę. Pożegnam Eurydyki. Powiem. Cześć. Demeter. Magdaleno.

Iskrę nazwałem Odą. Iskra nie lubi nazwiska. Ja tak. Horacy mnie zauroczył na zawsze. I Seneka i Aureliusz. Ody są najpiękniejsze. Oda nie lubi Tej. Ta zabrała mnie Iskrę. Tej nie ma, jakby nigdy nie było. Ta odebrała mnie Iskrze? Oda była, nagle to odkryłem. Jakby walnął we mnie z błękitu grom. Otwarło się okno w niebie? Chmurnym? Nad nim słońce.

Oda pisze, nie wiem jeszcze. Jak. Nie to samo. Ważne jest pisanie. Mój imiennik przypomniał mi o oku i kwadransie przed ekranem. Nie wie że nie oko, lecz Oko. Które osłabło. Bo się biłem, za pedała, nie geja. Gej by został, pedał uciekł. A ja musiałem. Nie przejdę obojętnie. Musiałem się wdać. Muszę pisać.

Czekam. Czekam i czekam. Każde czekanie jest inne. Poczekam. Trzy z wielu znaczeń. Kolor. Jest kolor. Nie zawsze czerń i biel.